In het kader van het zogenaamde ´Haags Programma´ benadrukte de Raad van de Europese Unie in maart 2005 andermaal het belang dat zij hecht aan aan de ontwikkeling van een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, als antwoord op een algemene bezorgdheid van de volkeren van de lidstaten van de EU. De wederzijdse erkenning van beslissingen is volgens de Raad een effectief middel om de rechten van de burgers te beschermen en de handhaving van deze rechten over Europese grenzen heen te verzekeren. De verdere uitvoering van het programma van maatregelen inzake wederzijdse erkenning was derhalve vanaf dat moment een hoofdprioriteit , opdat het uiterlijk in 2011 voltooid kan worden. In dat kader liet de Raad weten dat aan verschillende wetgevingsprojecten voortvarend diende te worden verdergewerkt. Een van dit projecten betrof het conflictenrecht inzake niet-contractuele verbintenissen („Rome II�).
Gesteld mag worden dat dat voornemen is uitgekomen gezien de inwerkingtreding per heden (11-01-2009) van Verordening 864/2007 (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen („Rome II�).
Deze verordening is, in de gevallen waarin tussen de rechtsstelsels van verschillende landen moet worden gekozen, van toepassing op niet-contractuele verbintenissen in burgerlijke en in handelszaken. Zij is in het bijzonder niet van toepassing op fiscale zaken, douanezaken en administratiefrechtelijke zaken, noch op de aansprakelijkheid van de staat wegens een handeling of nalaten in de uitoefening van het openbaar gezag (acta jure imperii). Uitgesloten van het toepassingsgebied zijn verder onder andere kwesties van familierechtelijke betrekkingen, waaronder begrepen onderhoudsverplichtingen, het huwelijksvermogensrecht en het erfrecht; wisselbrieven, cheques, orderbriefjes of andere waardepapieren, kwesties inzake vennootschappen, verenigingen en rechtspersonen zoals de oprichting door registratie of anderszins, handelingsbevoegdheid, het inwendige bestel en de ontbinding van vennootschappen, verenigingen en rechtspersonen, de persoonlijke aansprakelijkheid van de vennoten en de leden van de organen voor de schulden van de vennootschap, vereniging of rechtspersoon, en de persoonlijke aansprakelijkheid van de accountants jegens een vennootschap of de leden van haar organen voor de wettelijke controle op de boekhoudkundige bescheiden; en kwestie inzake inbreuken op de persoonlijke levenssfeer of op de persoonlijkheidsrechten, waaronder begrepen smaad.
De algemene verwijzingsregels bestaan uit drie elementen. Ten eerste: het recht dat van toepassing is op een onrechtmatige daad is het recht van het land waar de schade zich voordoet, ongeacht in welk land de schadeveroorzakende gebeurtenis zich heeft voorgedaan en ongeacht in welke landen de indirecte gevolgen van die gebeurtenis zich voordoen. Ten tweede: indien evenwel degene wiens aansprakelijkheid in het geding is, en degene die schade lijdt, beiden hun gewone verblijfplaats
in hetzelfde land hebben op het tijdstip waarop de schade zich voordoet, is het recht van dat land van toepassing. Ten derde: indien uit het geheel der omstandigheden blijkt dat de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een ander dan het in de leden 1 en 2 bedoelde land, is het recht van dat andere land van toepassing. Een kennelijk nauwere band met een ander land zou met name kunnen berusten op een reeds eerder bestaande, nauw met de onrechtmatige daad samenhangende betrekking tussen de partijen, zoals een overeenkomst.
De verordening is van toepassing op schadeveroorzakende gebeurtenissen die zich voordoen na de inwerkingtreding van de verordening (11 januari 2009).
 |
